środa, 5 października 2016

22. Alkohol mój przyjaciel

Po wyjaśnieniu całej tej sytuacji dyrektorowi stwierdziliśmy, że najlepiej będzie jeśli nie zmodyfikujemy pamięci mojej mamie. Profesor Dumbledore na spokojnie wszystko jej wytłumaczył i uspokoił ją, bo jak dotąd była cała roztrzęsiona.
Po około godzinie dyrektor zniknął, aby powiadomić o tym zdarzeniu Zakon Feniksa i jak najszybciej wymyślić jakiś plan. Z kolei moja mama po zażyciu tabletek uspokajających położyła się odpocząć w sypialni. Przyjęła to lepiej niż się spodziewałam, a gdy tata wróci z pracy ma mu wszystko wyjaśnić. Stwierdziliśmy jednak, że Petunii nic nie powiemy.
Zmęczona usiadłam przy kuchennym stole z kubkiem gorącej herbaty i oparłam głowę o rękę. Nagle drzwi do domu się otworzyły i do środka wpadła moja siostra.
- Wielkie dzięki - burknęła rzucając plecak z książkami na wolne krzesło.
- A tobie o co znów chodzi? - jęknęłam zaciskając oczy i masując moją biedną, bolącą głowę.
- W piątek Gary wyprawia imprezę - powiedziała świdrując mnie oczami - I teraz chce, żebyś na nią wpadła - warknęła stawiając z hukiem talerz na stole.
- I co za problem? Po prostu nie przyjdę - wzruszyłam ramionami biorąc łyka herbaty.
- Właśnie to nie jest takie proste - wymamrotała grzebiąc widelcem w jedzeniu - Bo tak jakby postawił warunek, albo my obydwie, albo żadna. A ja muszę iść na tą imprezę, bo będzie tam Vernon! - jęczała, jakby w ogóle mnie to obchodziło.
- Dobra - nie miałam siły, żeby się z nią kłócić.
Wstałam od stołu i wstawiłam pusty już kubek do zlewu.
- Dobranoc - wymamrotałam wychodząc z kuchni i kierując się na schody. to był wyczerpujący dzień.
***
- Oezu - wysapałam wygrzebując się z kokonu stworzonego z pościeli, który leżał na ziemi. Właśnie spadłam z łóżka, czego skutkiem była moja pobudka. Chyba będę miała siniaka na tyłku.
Odgarnęłam z twarzy poplątane włosy i przetarłam zaspane oczy próbując dojrzeć, która godzina. Niezgrabnie wstałam z podłogi wyrzucając ręcę nad głowę i przeciągając się. Westchnęłam opuszczając ramiona.
Narzuciłam na siebie jakieś stare dresy, które sięgały mi do połowy łydek i starą koszulkę taty z wielkim napisem HEAD DOCTOR którą wygrał kiedyś na jakiejś loterii.
Powlokłam się na dół nadal na wpół śpiąca. Dopiero kiedy w kuchni usiadłam przy stole ze szklanką wody dotarło do mnie, że coś jest nie tak. Otrząsnęłam się i zauważyłam, że naprzeciwko mnie siedzi James z Syriuszem, którzy patrzą się na mnie rozbawieni, a moja mama stoi przy kuchence smażąc jajka i wesoło coś paplając.
Wrzasnęłam i poderwałam się z siedzenia, uświadamiając sobie, jak ja wyglądam. Szybko wybiegłam z kuchni i omal nie zabijając się na schodach dotarłam do swojego pokoju. Zatrzasnęłam drzwi z hukiem i oparłam się o nie starając się uspokoić. Z dołu słyszałam śmiechy szanownych paniczów i mojej mamy.
Potrząsnęłam głową i poklepałam się po policzkach. Ogarnij się Lily! Błyskawicznie wciągnęłam na siebie jakieś pierwsze lepsze ciuchy (czyli proste jeansy i luźną bluzkę z rękawami 3/4), przemyłam twarz i ogarnęłam włosy. Tak odświeżona po raz kolejny zeszłam na dół.
Ale niestety z mojego cudownego odrodzenia za przeproszeniem gówno wyszło, ponieważ na ostatnim schodku potknęłam się o, dosłownie, powietrze i jak długa poleciałam do przodu piszcząc i zaciskając oczy. Jednak nie doszło do zderzenia mojej twarzy z podłogą. Zamiast tego wylądowałam w czyichś ramionach.
Niepewnie otworzyłam oczy i ujrzałam nad sobą twarz James'a. Uśmiechnął się słodko i pocałował mnie w czoło, odstawiając mnie na ziemię. Zarumieniłam się i rzuciłam szybkie spojrzenie mamie, czy przypadkiem tego nie widziała.
- Nie martw się siora, twój kochaś już zadbał o to, żeby poinformować swoją przyszłą teściową o nowym statusie jej córki! - rechocząc wrzasnął Syriusz, na co moja mama z rozbawieniem pokiwała głową.
W ogóle nie było po niej widać, że cokolwiek wczoraj się stało. Lekko się uśmiechnęłam i usiadłam przy stole, na którym stał już talerz z usmażonymi jajkami i pysznie pachnącymi tostami. 
- Właściwie to co wy tu robicie? - zapytałam, gdy nasza cała czwórka siedziała przy stole i zajadała śniadanie.
- No wieeesz... - po minie mojego przygłupiego braciszka już wiedziałam, że coś jest na rzeczy.
- Po pierwsze moi rodzice znów są na jakiejś akcji - westchnął James, - A po drugie to przez wczorajszy atak.
Mojej mamie zrzedła mina, ale nie zareagowała jakoś mocno. Podziwiałam ją.
- Dumbledore się wczoraj z nami skontaktował, żebyśmy przyjechali tu na przerwę Wielkanocną, no i jesteśmy. Zapewnimy wam ochronę i kupę zabawy - wyszczerzył się Black do mamy, na co ta pokiwała głową.
- Tak, dyrektor wczoraj mi  o  tym mówił - przytaknęła przełykając łyk gorącej kawy.
- Czyli będziecie tu do końca przerwy? - zapytałam, nie bardzo w to wierząc.
- Dokładnie - uśmiechnął się złowieszczo Syriusz nie dając dojść do głosu mojemu chłopakowi - Już nie mogę się doczekać.
W tym momencie coś mi się przypomniało. Głośno jęknęłam spuszczając głowę.
- Obiecałam Petunii, że pójdę z nią na jakąś imprezę w piątek - wyburczałam patrząc niepewnie na chłopaków - Zgodziłam się, bo nie chciałam wywoływać kolejnej kłótni. I teraz mamy problem. Raczej się z tego nie wymigam, a i wy nie wyglądacie jakbyście chcieli zostać w domu - uderzyłam głową o blat stołu myśląc, w jakie bagno się wpakowałam.
Przecież z nimi to to będzie istny dramat, o ile nie tragedia! Aż boję się pomyśleć o tych nieprzystosowanych do świata mugoli czubkach, którzy wbijają na niemagiczną imprezę. Nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać.
Moja mama ulotniła się, każąc nam posprzątać po śniadaniu, a po chwili usłyszeliśmy trzask drzwi świadczący o tym, że udała się do jakiejś swojej koleżanki. 
- Czyli w piątek mamy imprezę, zgadza się? - zapytał Syriusz z błyskiem w oku.
- Ooo tak - odpowiedział mu James z tym samym, szatańskim, wyrazem twarzy.
***
Piątek nadszedł niebywale szybko. No cóż, Petunia nie była zbytnio uradowana faktem, że dwójka czarodziejów będzie mieszkała u nas w domu prawie że dwa tygodnie, a tym bardziej nie ucieszyła się na wieść, że owi panowie pójdą z nami na imprezę. Choć muszę przyznać, że myślałam, że Petunia zareaguje na te wiadomości o wiele gorzej. Chyba że część jej niezadowolenia rekompensuje to, że James i Syriusz są względnie przystojni i zabawni, dzięki czemu nie zrobi sobie wstydu przed znajomymi, a może i nawet zdobędzie trochę uznania na dzielni*.
W każdym razie właśnie w domu trwały zacięte przygotowywania do imprezy. Wydaje mi się, że na ten czas Petunia zakopała topór wojenny, ponieważ w miarę normalnie ze mną rozmawiała. Albo może stała się trochę bardziej wyrozumiała, choć wiem, że to czcze marzenia.
Gotowa wyszłam ze swojego  pokoju i zeszłam na dół, gdzie w salonie siedzieli już James i Syriusz razem z moim tatą. Atmosfera była gęsta. Kiedy tata dowiedział się, że jestem w związku z Rogaczem skwitował to krótkim "wiedziałem,  że będą z nim problemy od kiedy pierwszy raz go zobaczyłem". Szczerze mówiąc nie był optymistycznie nastawiony do tego, żeby jego mała córeczka umawiała się z jakimś facetem. James robił co mógł, żeby go przekonać, ale mój tata był uparty jak osioł.
Stanęłam w progu i lekko odkaszlnęłam. 
- Petunia jeszcze nie zeszła?
- Przebierz się w tej chwili! - w tym samym momencie powiedział to James i mój tata.
Spojrzałam na siebie. Miałam na sobie prostą, czarną sukienkę na ramiączkach do połowy uda, a na to zwykłą kurtkę jeansową. Na stopach miałam jakieś sandały, a na szyi wisiorek. Ja rozumiem, gdybym miała na sobie coś wyzywającego, ale to? Nie wieżę.
W ostatnich dniach pogoda zmieniła się diametralnie. Teraz było tak cieplutko, nawet wieczorami. Gdybym założyła coś z długim rękawem, albo jakieś spodnie to chyba upiekłabym się na tej całej imprezie.
Pokręciłam głową i spojrzałam na nich ostrzegawczo zakładając ręce na piersi. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia i zamilkli. Czyli co, już się dogadują?
W tym momencie ze swojego pokoju wyszła Petunia. Miała na sobie białą spódnicę do kolan i jakąś zwiewną bluzkę w kwiecisty wzór. Szła w  całkiem wysokich, różowych szpilkach, a na twarzy miała wyraźny makijaż. Nie mogę powiedzieć, że wyglądała źle, ale...
- Idziemy? - zapytała od razu kierując się do drzwi nawet nie zaszczycając nas spojrzeniem.
Jak jeden mąż wyszliśmy z domu i poszliśmy za Petunią, która, mam nadzieję, orientowała się gdzie dokładnie jest ta cała impreza. Szliśmy w ciszy i mimo moich obaw, w końcu dotarliśmy do średniej wielkości domu, gdzie już z daleka było widać, że coś się w nim dzieje.
Rzuciłam okiem na James'a i Syriusza, którzy wymieniali się złowieszczymi spojrzeniami i uśmieszkami.
- Nawet nie próbujcie - wysyczałam przez zaciśnięte zęby tak, aby nie usłyszała mnie Petunia. Jednak o to nie musiałam się martwić. Moja starsza siostra nie zwracając na nas uwagi była już prawie pod domem. Powlokliśmy się za nią.
Gdy wchodziliśmy James objął mnie ramieniem. W środku było ciemno, świeciły się jakieś kule dyskotekowe i kolorowe światełka, a z głośników buchała głośna muzyka, zapewne najnowsze hity.
Nie minęło dużo czasu, gdy podlecieli do nas znajomi Petunii, przekrzykując się jedno przez drugie. Oczywiście każdy się przedstawił, ale nie zapamiętałam ani jednego imienia. Takie życie.
Zauważyłam, że kilka dziewczyn z zainteresowaniem przygląda się Jamesowi i Syriuszowi, ale ten drugi jakoś mniej mnie obchodził. W tym samym momencie James zacisnął rękę na mojej talii posyłając groźne spojrzenie jakiemuś facetowi.
Przyjaciele mojej siostry zaciągnęli nas do stołu z alkoholami z czego Petunia nie była zbytnio zadowolona, ale zaraz się rozchmurzyła, bo podszedł do niej ten cały Vernon. Po chwili oboje gdzieś zniknęli.
- To między wami to coś poważnego? - zawołał jakiś chłopak z paczki wciskając mi w ręce jakiś kieliszek. James spiorunował go wzrokiem wyjmując mi trunek z dłoni.
- Tak - odpowiedział zwięźle i oddał kieliszek Syriuszowi, który ochoczo go wypił.
- Lepiej nie wtrącaj się między nich, chyba że chcesz, żebym ci nogi z dupy powyrywał - skwitował Black odstawiając puste już szkło na blat - Nie po to biedny Potter męczył się, a razem z nim ja, żebyś teraz chciał to zniszczyć.
Czy mi się wydaje, czy byli uprzedzeni i wrogo nastawieni do tych ludzi? Nieważne. Usiedliśmy na jakiejś kanapie, a ja wtuliłam się w Jamesa. Syriusz tymczasem skanował wzrokiem otoczenie. W końcu oparł się z o kanapę jęcząc przy tym.
- Merlinie, jak tu nudno - biadolił przymykając oczy -  Nie to, co w Hogwarcie.
Zaśmiałam się przyznając mu w duchu rację. Poza tym nikogo tu nie znaliśmy, więc rozkręcenie tej imprezy  wydawało się prawie że niemożliwe.
- Lily! - usłyszałam stłumiony krzyk, a chwilę potem zobaczyłam przed sobą zdyszanego Matt'a.
- Och, cześć! - uśmiechnęłam się i mu pomachałam. Mój chłopak natomiast trochę się spiął, łypiąc na niego wzrokiem - To James, mój chłopak, a ten tam to Syriusz, mój przyszywany, głupi braciszek. Chłopaki, to Matt, mój sąsiad - przedstawiłam ich sobie.
***
Po około godzinie impreza się rozkręciła, co po części można zawdzięczać okrojonemu składowi Huncwotów. Wszyscy byli już trochę wstawieni, a impreza coraz bardziej się rozkręcała. Właśnie siedzieliśmy w kółeczku i graliśmy w butelkę. Wiem, trochę oklepane, ale raczej nie pogramy sobie w jakieś alkoholowe czarodziejskie gry.
Teraz była kolej jakiegoś chłopaka, a zaraz potem kręcił butelką. Wypadło na Syriusza.
- Prawda czy wyzwanie? - na razie byliśmy na tym etapie, gdzie każdy wybiera prawdę. Każdy, tylko nie Łapa.
- Rozkręćmy to jakoś. Wyzwanie - powiedział z szatańskim błyskiem w oku Black.
- Okej. Hmm... - chłopak chwilę się zamyślił - O mam! Od teraz jesteś top model! Dajesz!
Gdy usłyszałam ten pomysł parsknęłam śmiechem, z resztą Potter zrobił to samo. Wiedziałam, że Syriusz zrobi to po prostu komicznie i bez zahamowań, w końcu nie takie rzeczy się robiło.
Łapa wstał, wypiął pierś do przodu, tyłek do tyłu, z ust zrobił dziubeczek i oparł jedną rękę na biodrze drugą machając do swoich fanów. Przeszedł się tak dookoła salonu, przepychając się przez tłum. Ci, których mijał, na jego widok wręcz płakali ze śmiechu, za to sam Łapa był w swoim żywiole.
Zadowolony wrócił do kółeczka, gdzie każdy zwijał się ze śmiechu.
- I ile dostaję punktów? - zapytał z zawadiackim uśmiechem i zakręcił butelką.
Modliłam się, żeby nie wypadła na mnie i ktoś chyba wysłuchał tych modlitw. Tyle że wylosowaną osobą był James. To się nie skończy dobrze, mówię wam.
- Przyjacielu - to nie zwiastowało niczego dobrego - Wybierasz pytanie czy zadanie?
- Zadanie - powiedział pewnie James patrząc na niego przenikliwie - Tylko ostrzegam cię, że jak wymyślisz coś wołającego o pomstę do nieba, to możesz pożegnać się ze swoją kochaną Mirandą, bo spalę ją w kominku - złowieszczo się uśmiechnął mając na myśli miotłę Syriusza.
- Tylko nie Miranda! - wrzasnął Syriusz zakrywając oczy - Niech ci będzie. Przeliż się z Lilką - machnął w moją stronę ręką, a ja zawstydzona zakryłam czerwoną już twarz rękoma.
James przysunął się do mnie i delikatnie odsunął moje dłonie łącząc nasze usta w pocałunku. Jako że oboje byliśmy już pod wpływem zażenowanie po chwili znikło. Reszta zaczęła gwizdać.
W butelkę graliśmy jeszcze jakiś czas, a potem przerzuciliśmy się na "Nigdy nie...". Doszło do zabawy kilka nowych osób.
- Nigdy nie... piłam alkoholu w szkole - powiedziała jakaś blondynka, chyba miała na imię Emily. Nasza trójka wypiła mały łyczek ze szklanek. To dopiero początek drugiej rundy, a my już piliśmy. 
- Nigdy nie... całowałam się z osobą tej samej płci.
Tym razem napiła się tylko jakaś dziewczyna i o dziwo Syriusz.
- Nigdy nie... chodziłam po dachu - ja i James jako jedyni  się napiliśmy.
Reszta spojrzała na nas dziwnie.
- Czy wy naprawdę nie macie nic lepszego niż łażenie po dachach? - zapytał ze śmiechem Tom, niski szatyn.
- Kiedy wy niby byliście na dachu? - kpiąco zaśmiał się Syriusz, na co James od razu zareagował.
- A kiedy ty niby całowałeś się z facetem?
- Dobra, nieważne - mruknął posyłając mi spojrzenie zbitego psa. Westchnęłam.
- Na urodzinach James'a po tym, jak się pokłóciliśmy - wyjaśniłam mu, a gdy połączył ze sobą fakty na jego twarz wkradł się wszechwiedzący uśmieszek.
- Nigdy nie... 
***
Hej hej hej!
Co tam u was? Bo u mnie w miarę dobrze.
Wczoraj ścięłam włosy i jestem z tego taka zadowolona! Poważnie. 
Miłego czytania~

czwartek, 29 września 2016

21. Cukiernia - pole bitwy

Podarapałam się po głowie i ziewnęłam wyciągając ręce nad głowę. Od kiedy wczoraj wróciłam że spotkania z Mattem zrobiłam jedno, wielkie NIC. Zmęczona lenistwem w końcu dźwignęłam się z łóżka i na piżamę, która składała się z krociótkich szortów i cienkiej bluzki na ramiączkach, naciągnęłam pierwszą lepszą bluzę. Jejku, ale mi się nic nie chce.
Wyszłam z pokoju i powlokłam się na dół prawieże na oślep, bo nawet oczu nie chciało mi się szerzej otworzyć. O Boziu.
- Lily! - zawołała nagle moja mama a ja prawie spadłam ze schodów potykając się o swoją własną stopę - Chodź tu szybko!
- Lecę - mruknęłam pod nosem i poczłapałam do kuchni, przy okazji prawie nie wchodząc we framugę - Co się stało?
- Petunia zapomniała śniadania do szkoły - mama podniosła do góry papierową torbę zapewne z jakimś jedzeniem - I nie wzięła żadnych pieniędzy, a tuż po szkole ma jeszcze lekcje dodatkowe, które skończą się dopiero o 18.00.
Rzuciłam okiem na zegarek. Była dopiero 9.00. 
- I co chcesz żebym z tym zrobiła? - wymamrotałam opadając na krzesło przy stole i biorąc łyka soku pomarańczowego, którego ktoś tu zostawił.
- Zaniesiesz jej to do szkoły - oznajmiła mama wyciągając rękę z torbą w moją stronę. Zakrztusiłam się wypluwając sok na stół.
- Chyba żartujesz - wycharczałam ciągle kaszląc - W życiu tam nie pójdę.
Mama podeszła do mnie i jedną ręką poklepała mnie po plecach, a torbę położyła tuż przed moim nosem.
- Pójdziesz - powiedziała twardo mocniej klepiąc mnie po plecach.
- Rozumiem - szybko uwolniłam się od jej rąk odchodząc kilka kroków w stronę drzwi - Tylko się ogarnę.
Uciekłam z powrotem do pokoju zatrzaskując za sobą drzwi. No i pięknie.  Pokręciłam głową podchodząc do szafy. Wyciągnęłam z niej prostą, dżinsową spódnicę, grube, czarne rajstopy, bladoróżową koszulę z długim rękawem i gruby, cieplutki sweter. W końcu musiałam jakoś wyglądać, żeby nie zrobić siary swojej kochanej siostruni. Poza tym potem chciałam iść jeszcze na jakieś małe zakupy, skoro tak czy siak musiałam wyjść z domu.
Szybko ubrałam się w wybrane ubrania, przeczesałam włosy i zbiegłam na dół. Dziś dzień bez makijażu. Chociaż nie oszukujmy się, jestem po prostu zbyt leniwa, żeby go zrobić.
W przedpokoju naciągnęłam na nogi brązowe botki na obcasie i okręciłam wokół szyi beżowy szal. Mimo, iż był już kwiecień, to na dworze było ledwo 10 stopni, a że jestem strasznym zmarźluchem, to chodzę opatulona jakby był luty.
- Mamo, to ja już wychodzę! - krzyknęłam zabierając torbę z jedzeniem dla Petunii.
- Dobrze - mama wychyliła głowę z salonu - Za jakieś pół godziny muszę na chwilę pójść do pani Richards. Może potem pójdziemy kupić jakieś ciacho i w domu wypijemy kakao?
- Mi pasuje - uśmiechnęłam się szeroko i wyszłam z domu. 
Nie szłam szybko, miałam czas. Po jakiś piętnastu minutach doszłam pod bramę szkoły. O jeżu, trafiłam bez błąkania się po sąsiednich  uliczkach! Niepewnie przekroczyłam próg szkoły. No fajnie, trwa lekcja.
Nagle zza rogu wyszła jakaś pani w średnim wieku z mopem w ręce.
- Nie kojarzę cię, chodzisz tu do szkoły? - zagadnęła mnie gdy bezradnie się rozglądałam.
- Um, nie. Moja siostra tu chodzi, przyszłam żeby dać jej torbę, której zapomniała z domu.
- Rozumiem. Może ci pomóc? Bo chyba nie orientujesz się, gdzie powinnaś iść.
Z ulgą pokiwałam głową i już chwilę później stałam pod odpowiednią salą. Usiadłam na ławeczce stojącej pod ścianą i oparłam głowę o ścianę przymykając oczy. Od miłej pani dowiedziałam się jeszcze, że lekcja kończy się za jakieś 7 minut.
Z moich przemyśleń wyrwał mnie głośny dzwonek. Jak na zawołanie otworzyły się drzwi do sali, w której lekcje miała moja siostra. Poderwałam się na nogi przeczesując wzrokiem tłum ludzi w poszukiwaniu Petunii, ale jak na złość nie mogłam jej nigdzie znaleźć.
 - Przepraszam - zaczepiłam jakiegoś wysokiego chłopaka - Wiesz może gdzie jest Petunia Evans?
- Petunia? - zapytał zachrypniętym głosem niepewnie się rozglądając - Tam stoi. A co? - wskazał palcem okno, przy którym stała moja siostra razem z jakimiś dziewczynami i chłopakami.
- Dziękuję - posłałam mu blady uśmiech i stanowczo ruszyłam w stronę Petunii. Jeszcze mnie nie zauważyła, co chyba było plusem. Chłopak, którego zaczepiłam zaczął iść za mną.
- Petunia! - zawołałam przekrzykując gwar na korytarzu i przeciskając się przez tłum.
Odwróciła się w moją stronę i gdy tylko mnie zobaczyła jej twarz zmieniła wyraz. 
- Co ty tu robisz? - zapytała chłodno mierząc mnie wzrokiem. Jej przyjaciele ucichli przysłuchując się naszej rozmowie, a chłopak, który szedł za mną przybił  sobie piątkę z jakimś innym chłopakiem, powiedział mu coś na ucho i obaj zaczęli się przyglądać.
- Zapomniałaś jedzenia - wymamrotałam wciskając jej torbę z jedzeniem w ramiona - Mama powiedziała, że mam ci to przynieść.
Petunia zacisnęła mocno wargi i spiorunowała mnie wzrokiem. 
- Możesz już iść - wysyczała. Wzruszyłam ramionami i odwróciłam się spokojnie odchodząc. Aż mnie korciło, żeby coś jej zrobić, ale się powstrzymałam.
- Kim ona jest? - usłyszałam jeszcze falę pytań na temat mojej skromnej osoby. Najwyraźniej Petunia nie chwali się, że ma młodszą siostrę. Nieważne.
Z ulgą wyszłam z tej szkoły i skierowałam się w stronę cukierni, gdzie miałam spotkać się z mamą.  
Pchnęłam drzwi, a w środku rozległ się delikatny dźwięk dzwonka. W twarz buchnął mi zapach tych wszystkich łakoci. Moja mama, który stała już przy gablocie  z ciastami pomachała mi ręką szeroko się uśmiechając.
Odwzajemniłam jej uśmiech i do niej podeszłam. Dzwonek odezwał się kolejny raz zwiastując nowego klienta. Automatycznie spojrzałam przez ramię na drzwi i zamarłam. Cała krew odpłynęła mi z twarzy, zabierając ze sobą uśmiech. Szybko podbiegłam do mamy zasłaniając ją ciałem w momencie, kiedy w lokalu padło pierwsze zaklęcie, które na szczęście w nikogo nie trafiło.
Moja mama rozszerzyła oczy w szoku, a ja siłą skuliłam ją przy ścianie i odwróciłam się do napastników. Na środku sklepu stały dwie zamaskowane postacie w czarnych szatach. Śmierciożercy.
W ciągu kilku sekund rozpętała się bitwa pomiędzy mną a nimi. W powietrzu latały zaklęcia, a mugole przerażeni pochowali się pod stolikami i za ladą.
- Znowu się widzimy, Lilliane - wysyczał jeden ze śmierciożerców rzucając we mnie cruciatusem. Szybko odskoczyłam, ale dalej pilnowałam, żeby żadne zaklęcie nie trafiło w mamę.
- Na imię mam Lily - warknęłam wściekle machając różdżką, odbijając ich zaklęcia i sama atakując - Śmieciu.
Nie trwało to długo. Wkrótce jeden z nich dostał drętwotą, po czym zemdlał. Drugi widząc, że przegrywają szybko ulotnił się wraz z kolegą. 
Ciężko dysząc otarłam stróżkę krwi z brody, która sączyła się z rany na ustach. Rozejrzałam się po cukierni. Wyglądała okropnie.
Szybko zablokowałam drzwi, żeby nikt z mugoli się nie wydostał, ani nikt tu nie wszedł. Posprzątałam i zmodyfikowałam ich pamięć i dopiero potem ich wypuściłam.
Moją mamę zostawiłam na razie w spokoju. Miałam mętlik w głowie. 
W tempie ekspresowym zaciągnęłam mamę do domu i wysłałam list do Dumbledore'a, który niezwłocznie zjawił się w naszym domu.

I come back! Wróciłam! Jej!
Nie wiem, czy od teraz będę wydawała kolejne rozdziały systematycznie czy nie, ale raz na jakiś czas na pewno coś się ukarze~ 
Wszystkim, którzy jeszcze nie spisali tego ff na  straty przesyłam gorące uściski!

środa, 11 maja 2016

20. Home sweet home...

- Home, sweet home... - zanuciłam wyrzucając ramiona na boki i zaciągając się zapachem kochanego domu - Jak ja za tym tęskniłam - westchnęłam i rozejrzałam się po przedsionku, podczas gdy rodzice szarpali się z moim kufrem i klatką z sową.
- Może byś nam tak trochę  pomogła, co? - prychnęła mama wciskając mi w rozłożone ręce klatkę, po czym sama skierowała się do salonu i opadła na kanapę. Tata w tym czasie zdążył wtargać mój bagaż do domu i zanieść go do mojego pokoju.
- Jesteś głodna? - zapytała moja rodzicielka - Za jakąś godzinę będzie obiad, więc wytrzymaj do tego czasu, ok?
Kiwnęłam głową i skierowałam się do pokoju w celu odstawienia klatki i przebrania się w wygodne ciuchy. Założyłam na siebie ciemne dresy, jakąś szarą koszulkę i zwykłą bluzę, a włosy związałam na czubku głowy w jakieś nieokreślone coś. O tak, teraz czułam się swobodnie.
Przeciągnęłam się i biorąc po drodze jakąś książkę zeszłam na dół. Rozwaliłam się na kanapie i zaczęłam czytać. Chciałam po prostu zabić jakoś ten czas do obiadu, bo teraz mama była zajęta gotowaniem, a tata musiał na chwilę podjechać do pracy, więc nie miałam wielkiego wyboru. Na szczęście szybko minęło i zanim się obejrzałam siedzieliśmy przy stole rozmawiając i śmiejąc się.
-A tak właściwie to gdzie Petunia? - zapytałam odkładając sztućce.
- Jest w szkole. Oni, w przeciwieństwie do was, mają wolne tylko w piątek i poniedziałek, a nie prawie dwa tygodnie - wyjaśnił mi tata i spojrzał porozumiewawczo na mamę.
- A jeśli o to chodzi.. - zaczęła, szukając odpowiednich słów - Chcielibyśmy cię prosić, żebyś przy niej nie używała czarów. Wiemy, że jesteś pełnoletnia i masz do tego prawo, przy nas nie musisz się krępować, ale po prostu nie chcemy, żebyście co chwila się kłóciły.
- Tak czy siak będziemy się kłócić, ale jeśli prosicie, to się do tego dostosuje. Nie zapewniam jednak, bo to zależy jeszcze od tego, jak bardzo mnie zdenerwuje - zaśmiałam się.
Ledwo skończyłam mówić, a drzwi frontowe zostały z impetem otworzone i do środka wpadła Petunia z jakąś dziewczyną. Obie gadały jak najęte i co chwila wybuchały śmiechem.  Zadowolone weszły do kuchni. Na mój widok Petunia stanęła jak wryta i wytrzeszczyła oczy, na co jej koleżanka niepewnie zatrzymała się za nią i zaczęła przyglądać się sytuacji.
- Co ty tu robisz?! - piskliwym głosem wrzasnęła moja kochana siostrzyczka celując we mnie palcem.
- Lily ma przerwę wiosenną - wytłumaczyła mama łagodnym głosem - Wspominałam ci o tym wcześniej.
- Kto to jest? - obca dziewczyna cicho zapytała Petunię.
- Nikt warty wspomnienia - oznajmiła lodowato zapytana mierząc mnie wzrokiem i prychając - Chodź, przejdziemy się do Lewis'a.
Nie dając dojść do głosu swojej koleżance wyciągnęła ją na zewnątrz zatrzaskując za sobą drzwi.
- I to by było na tyle - westchnęłam i wstałam od stołu - Idźcie, posprzątam.
Sięgnęłam po różdżkę, którą jak zwykle miałam przy sobie i zaczęłam sprzątać, podczas gdy moi rodzice siedzieli oniemieli przy stole.
- No co? - zapytałam, gdy obserwowali mnie sokolim wzrokiem.
- Nic. Po prostu teraz jest to coraz bardziej realne - westchnęła mama i się podniosła - Mogłabyś potem skoczyć do sklepu? Nie mamy mleka.
- Dobrze.
Rodzice wrócili do swoich zajęć, a ja w tym czasie skończyłam sprzątać i wyszłam do sklepu. Szybko kupiłam to, co potrzebowałam i ruszyłam w drogę powrotną. Los chciał, że na kogoś wpadłam zbyt zapatrzona na dzieci, które biegały po podwórku i głośno się śmiały.
- Przepraszam bardzo, ja... - zaczęłam przepraszać szybko podnosząc się z ziemi.
Usłyszałam tylko parsknięcie śmiechu. Podniosłam wzrok, a to, co zobaczyłam, wprawiło mnie w małe zdumienie. Przede mną stał Matt.
- Och, cześć. Dawno się nie widzieliśmy - zaśmiałam się niezręcznie.
- Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę - uroczo się uśmiechnął - Co powiesz na kawę? - ruchem głowy wskazał pobliską kawiarenkę.
- Powiedziałabym, że chętnie, ale pewnie jesteś zajęty. Nie chcę ci przeszkadzać.
- Nie przesadzaj, aż taki zajęty nie jestem - wzruszył ramionami i zanim zdołałam cokolwiek powiedzieć pociągnął mnie za rękę w kierunku kawiarni - Więc opowiadaj, co cię tu sprowadza? - zapytał gdy już siedzieliśmy przy stoliku i czekaliśmy na nasze zamówienie.
- No wiesz, jakby ci to powiedzieć... Mieszkam tutaj? - zapytałam sarkastycznie, a on się roześmiał.
- Dobrze wiesz, o co mi chodziło. Nie jesteś w szkole?
- Mamy przerwę wiosenną - westchnęłam - Ogólnie miałam przyjechać tu z koleżankami, ale w ostatniej chwili okazało się, że nie mogą. W takim wypadku chciałam zostać w szkole, bo, uwierz mi, to jest lepsze od znoszenia Petunii przez cały dzień, ale niestety było już za późno i musiałam przyjechać.
- Wierzę ci - uśmiechnął się - Ładne te twoje koleżanki? Bo jeśli tak to musisz je tu kiedyś ściągnąć - wypalił, a ja wybuchłam śmiechem.
Długo rozmawialiśmy zupełnie nie zwracając uwagi na upływający czas. Świetnie się z nim dogadywałam, zresztą tak jak wcześniej. W naszej rozmowie nie dało się odczuć, że nie widzieliśmy się przez kilka miesięcy.
- Już tak późno? - zawołałam, gdy moje spojrzenie przez przypadek padło na zegar wiszący na ścianie  - Jezu, mama mnie zabije. Miałam wyjść tylko po mleko. Przepraszam, ale muszę się już zbierać - szybko wstałam i żegnając się z nim wypadłam z kawiarni.

Przepraszam bardzo za tak długą nieobecność. Przez ten czas bardzo wiele się u mnie pozmieniało ;) Zacznijmy od tego, że totalnie zakochałam się w Azji, ale to już od września. Teraz dużo czasu pochłania mi czytanie mang, oglądanie anime i różnych dram, słuchanie, wyszukiwanie i poznawanie różnych zespołów/wokalistów, pochłanianie różnorodnych blogów na ten temat itp. Dodatkowo od marca jestem tłumaczką w grupie fansuberskiej (Może się tak nie wydawać, ale przetłumaczenie jednego godzinnego odcinka, który ma tylko 450 linijek zajmuje w luj dużo czasu. Nie mówiąc już o takich, gdzie jest po 950 linijek.). Zawsze są jeszcze sprawy przyziemne, takie jak uczenie się, sprzątanie, jedzenie, spanie... Nie mówiąc już o moim szczęściu (długa historia), przez co teraz dodatkowo muszę jeździć na rehabilitację i mam zwolnienie z wf-u do końca roku szkolonego (na to akurat się nie skarżę). W styczniu zaczęłam też naukę nowego języka, przez co czasu na pisanie mam naprawdę, naprawdę mało. Gdy mam chwilę czasu, chęci i wena mi dopisuje (co nie zdarza się często) staram się coś napisać, jednak wydaje mi się, że od teraz nowe rozdziały będą pojawiać się rzadziej (może raz na miesiąc? nic nie obiecuję).
Jeszcze raz przepraszam ;(

poniedziałek, 4 kwietnia 2016

19. Pierwsze spotkanie

Minęło kilka dni, które spędziłam ucząc się tej piekielnej przemiany. Zaklęcie już znałam i podobno miałam je nawet dobrze wyćwiczone (okazało się, że jest to to samo zaklęcie,  którym przez ostatni miesiąc katował mnie Dumbledore), więc została część praktyczna. Szczerze mówiąc nie  mam bladego pojęcia, dlaczego powinnam posiadać tą, jakże użyteczną, umiejętność. Faktem jest jednak, że dyrektor twierdzi, iż jest mi ona niezbędna do życia, więc posłusznie wykonuję jego polecenia.
Dziś na szczęście nadeszło moje wybawienie, inaczej zwanym przerwą świąteczną. Czujecie to? Zero morderczych ćwiczeń, dziwnych zaklęć, wypracowań, z którymi ledwo się wyrabiałam, zero misji, kłamania i oszukiwania przyjaciół. Raj.
- Lily! - wrzasnął James przepychając się przez tłum uczniów na stacji w Londynie - Czekaj chwilę!
Biegł szaleńczo trącając innych i ciągnąc za sobą swój wielki kufer, za nim podążał Syriusz warcząc na innych, a na końcu tego dziwnego pochodu byli państwo Potter, którzy próbowali dogonić swojego syna i jego przyjaciela.
- Tu jestem!  krzyknęłam i zaczęłam machać ręką, a dla lepszego zwrócenia na nas uwagi chwyciłam jakiś  kolorowy magazyn Dorcas i wymachiwałam nim drugą ręką.
- O Boże, dalej stanąć się nie dało? - wydyszał opierając ręce na kolanach i zwieszając głowę, kiedy w końcu do nas dotarł.
- Popieram - wymamrotał Łapa, przyjmując podobną pozycję.
I co? Niby tacy wspaniali zawodnicy, a jak przyjdzie co do czego, to nawet kawałka przebiec nie mogą.  Pfff.
- Już nie przesadzajcie - wzruszyłam ramionami i schyliłam się, żeby być twarzą w twarz z James'em - Co chcieliście?
- Jak to co? - oburzył się Syriusz natychmiastowo prostując się i nie dając dojść do słowa mojemu chłopakowi  - To już nawet pożegnać się z przyjaciółkami nie można? - mówiąc to spojrzał na mnie z uniesionymi brwiami, po czym jego wzrok skierował się na Ann, która nagle bardzo zainteresowała się ścianą.
- Nieważne - westchnęła Dorcas i rozejrzała się po tłumie - Macie szczęście, moi rodzice chyba jeszcze nie przyszli - wzruszyła ramionami.
- Nawet nie wiesz, jak się mylisz, córko - zza niej dobiegł głos jej taty, a zaraz po tym mogliśmy go zobaczyć.
Mina Dee była bezcenna. Zbladła, wybałuszyła oczy i otworzyła buzię, na co my wybuchliśmy śmiechem.
- Nie wiem z czego tak się śmiejesz synu - w tym momencie pojawili się państwo Potter zaskakując Rogacza i Łapę - I ty, kolego naszego syna. Ona przynajmniej nie uciekała przed nimi po całej stacji, tak jak zrobiliście to wy.
- Oj mamo - zajęczał James - Po prostu chcieliśmy pożegnać się z przyjaciółkami. Przecież nie zobaczymy ich przez bity tydzień!
- No tak, rzeczywiście, to wieki - zironizowała pani Potter wywracając oczami i zdaje mi się, że dopiero wtedy nas zauważyła - Oh, witajcie dziewczynki - uśmiechnęła się i pomachała nam.
Niepewnie odwzajemniłyśmy jej powitanie. Pan Meadows i Pan Potter też nas przywitali, po czym odeszli parę kroków i pogrążyli się w rozmowie dotyczącej Ministerstwa Magii.
- Nie to żeby coś, ale chcemy się pożegnać - dyskretnie zakasłał Syriusz. Połóżmy tu nacisk na słowo dyskretnie.
- To co, matki się wstydzicie? - zawołała Dorea wyrzucając ręce nad głowę.
Była szczupłą kobietą z ciemnymi włosami i ciemnoniebieskimi oczami. Najwyraźniej James musiał odziedziczyć oczy po swoim ojcu. Pani Potter nie była ani wysoka ani niska, taka pomiędzy. W każdym razie była odrobinę wyższa ode mnie. 
- Mamo - syknął - No już...
- Przestań gadać i mi je przedstaw - zupełnie zignorowała swojego syna - Chyba, że chcesz...
- No już, spokojnie. To Dorcas, ale ją już znasz, ta blondynka to Ann... - zaczął niechętnym tonem, za co dostał w łeb.
Wybuchłam śmiechem. Naprawdę starałam się tego nie robić, ale to było tak komiczne, że nie wytrzymałam.
-... i widzisz, co zrobiłaś mamo. Ta dziewczyna co się śmieje to Lily... - kontynuował Rogacz obrażonym tonem.
Słysząc moje imię szybko przerzuciła swój wzrok ze mnie na James'a i z powrotem spojrzała na mnie, po czym pisnęła zagłuszając dalszą tyradę swojego syna. Syriusz i dziewczyny stali z boku i głupkowato się śmiali.
- Więc to TY jesteś Lily - pisnęła i rzuciła mi się na szyję - Nawet nie wiesz jak mi zaimponowałaś. Z resztą wcale ci się nie dziwie, takiego narwańca... Rzeczywiście jesteś taka ładna, jak opowiadał... - trajkotała mi nad uchem, a James wywrócił oczami zakładając ręce na piersi.
- Mi też miło panią poznać - wymamrotałam nakazując swojemu chłopakowi pomóc mi.
- Mamo... mamo! Nie chcesz usłyszeć końca? - zapytał uśmiechając się szatańsko.
Już nie spodobał mi się ten uśmiech.
- Jakiego końca? - prychnęła puszczając mnie - Pewnie to i tak nic...
- To moja dziewczyna - szybko rzucił stanowczym głosem.
- ... ciekawego. Chwila. Że co?! Charlus, chodźże tu w tej chwili! - wrzasnęła na swojego męża.
Pan Potter oderwał się od rozmowy i szybkim krokiem do nas podszedł.
- Co? Co się stało?
- Chyba nasz syn zaczął wariować - dramatycznym gestem złapała się za serce - Zaczął nawet bredzić, że Lily, tak, TA Lily, która nawiasem mówiąc stoi obok ciebie - wskazała na mnie, a pan Potter spojrzał na mnie w zdumieniu porównując mnie do tego, jak przedstawił mnie jego syn - została jego dziewczyną! On do reszty zwariował!
Nasi kochani przyjaciele stali z boku i wręcz zwijali się ze śmiechu, a James zrobił obrażoną minę.
- To jest Lily? - patrzył na mnie zdziwiony, po czym podszedł do swojego syna i poklepał go po plecach - Dobrze wybrałeś, ale chyba mama ma rację. Nie ma bata, żeby była twoją dziewczyną - pokręcił głową, a James aż otworzył buzię w szoku.
- Tato! - wrzasnął piskliwym głosem, a ja parsknęłam śmiechem - I gdzie tu niby wsparcie ze strony rodziców!
Jeju, jego rodzice byli genialni!
- Um, nie chcę przerywać, ale to prawda - odezwałam się, gdy w końcu się uspokoiłam i podeszłam do James'a, a on objął mnie ramieniem - Jestem jego dziewczyną.
Oczywiście, tradycyjnie, trójka stojąca na uboczu wydała zbiorowe westchnienie, a państwo Potter zamarli wytrzeszczając na nas oczy. W tym momencie podszedł pan Meadows, który rozmawiał z jakimś mężczyzną.
-  Dorcas, zbieramy się. Do widzenia - pożegnał się i zaciągnął za sobą brunetkę, która wykrzykiwała  pożegnania i życzenia.
- Chodź mamo, opowiem ci wszystko w domu - James objął oniemiałą matkę i skierował ją w stronę wyjścia. 
Syriusz wziął za łokieć równie oniemiałego ojca James'a i ruszył za nimi. Usłyszałam tylko, jak pod nosem mruczy, że jak zwykle z pożegnań gówno wyszło.
Spojrzałyśmy na siebie z Ann i jednocześnie wybuchłyśmy śmiechem, a następnie razem ruszyłyśmy do przejścia do świata mugoli.
- To do zobaczenia - zawołałam za blondynką, kiedy ta oddalała się w stronę swoich rodziców.
Nie odwracając się pomachała mi ręką i zniknęła w tłumie.
Odwróciłam się i ruszyłam na poszukiwania swoich rodziców.